De laatste tijd valt mij iets op.
Als prenataal deskundige en geboortetraumacoach zie ik steeds vaker dat alles lijkt te worden teruggebracht naar wat er in de baarmoeder van je moeder is gebeurd. Alsof daar voor iedere klacht, ieder patroon en iedere worsteling de verklaring ligt.
Ik begrijp waar deze beweging vandaan komt. De prenatale periode is ontzettend belangrijk. Wat een baby in de zwangerschap ervaart, kan zeker invloed hebben op zijn of haar ontwikkeling. Daar geloof ik met heel mijn hart in. Het is al meer dan dertig jaar mijn vak en mijn passie.
Maar tegelijkertijd voel ik ook de behoefte om iets anders te zeggen.
Niet alles vindt zijn oorsprong in de baarmoeder.
Wij mensen worden gevormd door zoveel meer. Door onze geboorte, onze hechting, onze opvoeding, onze omgeving, ingrijpende gebeurtenissen, relaties, verlies, en ook door onze eigen veerkracht en persoonlijkheid.
Lieve jonge ouders... als je baby veel huilt, onrustig is of moeilijk slaapt, betekent dat niet automatisch dat er sprake is van een prenataal trauma.
Lieve volwassenen... als je vastloopt in terugkerende patronen, hoeft de oorzaak niet altijd gezocht te worden in de zwangerschap van je moeder.
Soms mogen we weer terug naar de basis. Kijken naar de mens die voor ons zit. Luisteren zonder direct een verklaring te willen geven. Vragen stellen voordat we conclusies trekken.
Want ieder verhaal is uniek.
Laten we daarom voorzichtig zijn met grote uitspraken. En laten we mensen niet onbedoeld een verhaal geven dat misschien helemaal niet van hen is.
Blijf nieuwsgierig. Blijf voelen. Blijf verbinden.
En bovenal: blijf de mens zien, niet alleen de theorie. 💛
Reactie plaatsen
Reacties